"Kijk mam, een vos / wolf / husky!" - Meer over het uiterlijk en karakter van de Akita Inu.


De eerste indruk telt, en in het geval van de Japanse Akita Inu is dat waarschijnlijk waar de aantrekkingskracht bij de meeste mensen begon. Nu is er natuurlijk veel meer over de Akita Inu te vertellen dan al die pracht en praal, maar dat is nog steeds waar we in dit geval beginnen; inzoomend op zijn majestueuze uiterlijk.

Uiterlijk

De wereld van de Akita Inu is een kleurrijke. Zijn vacht komt in een verscheidenheid aan kleuren, te weten aka/rood (en goma/sesam), brindle (akatora/rood brindle, kurotora/zwart brindle en shimofuri/zilver brindle) en shiro/wit. Hiervan is rood ruimschoots de bekendste, wat op zich niet vreemd is als je stil staat bij het feit dan in Japan deze kleuren ongeveer 6:3:1 verdeeld zijn. Verder is er nog zijn typische urajiro—het wittige haar op specifieke delen van het lichaam—dat het ras nog net even iets extra's geeft. De FCI spreekt over de zijkanten van de snuit en de wangen—wat eigenlijk meer omotejiro dan urajiro is—maar ook de onderkant van de kaak, nek, borst, staart en de binnenkant van de poten.

15.jpg

Die diversiteit aan kleuren en urajiro komt vervolgens ook nog eens in lagen. Al hoewel gewoonlijk omschreven als nijuuhimou (dubbele vacht) bestaat de vacht van de Akita Inu eigenlijk uit drie verschillende lagen. Allereerst is er de buitenste dekvacht, welke ongeveer 1,5 cm langer is dan de gewone vacht en als naalden uit dient te staan. Dan is er als tweede de gewone vacht, ruwharig en sterk om het lichaam te beschermen en een waterafstotende werking heeft. En als derde is er de wollige ondervacht, fijn en immens zacht. Tijdens de winter is dit gedeelte extra dik om de hond van extra isolatie te voorzien en verliest tijdens de warmere maanden aan volume.

Voor wie zich afvraagt waar al dat haar belandt, wees niet al te bang om gedurende het hele jaar bossen met haar tegen te blijven komen. Natuurlijk verhaart de Akita Inu, maar het is vooral twee keer per jaar dat men gezellig een aantal tassen aan vacht verzamelt. Sommige eigenaren maken zich gedurende deze periode "graag" extra druk door vooral flink te borstelen, maar door de vacht van de Akita Inu net even wat slimmer te verzorgen—lees: wassen en vooral goed met een waterblazer uit te blazen—wordt de ruiperiode al snel met de helft verkort. De rest van het jaar verliest de Akita Inu nog steeds wel wat haar, maar dan in een veel lagere hoeveelheid en dat is een prijs die hier met alle liefde betaald wordt.

Akita Inu Skeletal Structure.jpg

Natuurlijk is bovenstaande niet het enige waarom velen de Akita Inu zo'n prachtige hond vinden. Voor ons persoonlijk is het vooral de optelsom van kop tot staart wat het totaalplaatje zo aantrekkelijk maakt. Dus niet alleen zijn aaibare vacht en urajiro, maar ook zijn compacte en gespierde bouw, die indrukwekkende kop met betoverende amandelvormige ogen en licht naar vorenstaande oren, de krulstaart en ga zo maar door. Bij voorkeur in de juiste verhoudingen, iets dat op de bovenstaande illustratie duidelijk wordt gemaakt. Wat ons op een belangrijke vraag brengt: Is de Akita Inu alleen a pretty dog of is er meer dan dat? 

Whether it be the sweeping eagle in his flight, or the open apple-blossom, the toiling work-horse, the blithe swan, the branching oak, the winding stream at its base, the drifting clouds, over all the coursing sun, form ever follows function, and this is the law.
— Sullivan, Louis H. (1896)

Deze uitspraak is dan wel gedaan door iemand die niets met de hondenwereld te maken had, het helpt ons wel de Akita Inu beter te begrijpen. De geschiedenis van deze viervoeter heeft hem namelijk gevormd tot wie hij vandaag de dag is. Een goed voorbeeld hiervan is al zijn fysieke verschijning. De vorm—denk aan zijn isolerende vacht, matig gehoekte achterhand en bespiering—is overduidelijk het gevolg van de functie—jacht in het bergachtige en koude Odate.

Karakter

Diezelfde wet van form follows function zien we ook terug in het karakter. Terwijl het temperament van de Akita Inu van nature kalm en bedaard is, vroeg zijn inzet als jachthond tegelijkertijd om een sterke geest. Waar we in Europa bij jagen al snel aan het retrieven van een afgeschoten eend denken, gingen in Noord-Japan Matagi jagers met slechts een of twee honden de besneeuwde en bergachtige bossen in. Deze moesten dan vervolgens zelf kamoshika (Japanse bosgems, een soort geit-antilope), tsukinowaguma (Japanse zwarte beer) en ander groot wild kunnen insluiten. Het onbevreesde karakter dat hiervoor nodig was zien we tot de dag van vandaag nog in de Akita Inu terug.

Die zelfstandige manier van jagen verklaart trouwens ook waarom de Akita Inu "een tikkie" eigenwijs kan zijn. Daar komt bij dat het niet per se de meest sociale hond is. Al hoewel de Akita Inu vriendelijk naar andere honden kan zijn, het allemansvriend-gedrag van een Golden Retriever hoef je ook weer niet te verwachten. In plaats daarvan zal de Akita Inu in veel gevallen naar vreemden iets gereserveerd zijn—net als Japanners zelf—en wordt hij door zijn trots en lichaamstaal—denk aan zijn krulstaart en opstaande oren—nog wel eens verkeerd begrepen. Soms met ruzie als gevolg van dien. Aan de andere kant, wat overblijft is een ras dat bedachtzaam zijn liefde en aandacht verdeelt en degene die dat mag ontvangen zal zeker iets bijzonders ervaren. Dat is dan ook waarom veel eigenaren nog wel eens grappen "Als het geen Akita Inu is... dan is het gewoon een hond!".

Wat ons op een interessant punt brengt. Door zijn grootte, kracht en eigenwijsheid is de Akita Inu niet voor iedereen een geschikte match. Het kan een droom die uitkomt zijn, maar in de verkeerde handen kan dat ook een flinke rotdroom worden. Maakt dit de Akita Inu een duivel of terrorist? Zeker niet. Wel hebben ze de juiste partner nodig. Er is een flink aantal mensen dat de Akita Inu geen beginnersras vindt en in principe delen we die mening. Aan de andere kant, voor hen met de juiste mentaliteit bestaan er altijd uitzonderingen op de regel. Wanneer er consequent aan de behoeftes en verwachtingen van de Akita Inu voldaan wordt, kan zelfs een beginner dit ras een super huis bieden. Misschien zelfs beter dan iemand die al 14 jaar een Golden Retriever heeft gehad.